Zaloguj się Zarejestruj się

Wzorce ras one

Akita

Szpice i psy w typie pierwotnym

Wszystko o rasie: Akita

Kraj pochodzenia: Japonia
Rozmiar: Średnie psy
Polecane dla biegaczy i rowerzystów:  Tak
Długość życia: 10-15 lat
Rasa psów wg FCI: Szpice i psy w typie pierwotnym
Zastosowanie:
  • Psy do towarzystwa

Wzorzec FCI nr 255 /02.04.2001/, wersja angielska
AKITA 

POCHODZENIE: Japonia.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
13.03.2001.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies do towarzystwa.
KLASYFIKACJA F.C.I.: Grupa 5 Szpice i psy ras
pierwotnych.
 Sekcja 5 Szpice azjatyckie i rasy
pokrewne.
Bez prób pracy.


ZARYS HISTORII RASY: Pierwotnie, wielkość japońskich psów
wahała się od małej do średniej, i nie istniała żadna duża [japońska]
rasa. Od 1603 roku, w okolicy Akity, używano do walk psów akita
matagi (były to średniej wielkości psy, polujące na niedźwiedzie). Od
roku 1868 akita matagi krzyżowano z psami tosa i mastifami. W
efekcie, gabaryty psów tej rasy zwiększyły się, lecz utracone zostały
charakterystyczne cechy typu szpica.
W 1908 roku zakazano walk psów; niemniej jednak zachowano tę rasę
i poprawiono jej typ, czyniąc ją [jedyną] dużą japońską rasą. W
efekcie, w roku 1931, dziewięciu największych i najwybitniejszych
przedstawicieli rasy uznano za „pomniki przyrody”.
Podczas drugiej wojny światowej (1939-1945) futer tych psów
używano powszechnie do wyrobu mundurów wojskowych. Policja
wydała rozkaz pojmania i konfiskaty wszystkich psów, z wyjątkiem
owczarków niemieckich, do celów militarnych. Niektórzy miłośnicy
rasy próbowali omijać rozkaz poprzez krzyżowanie akit z owczarkami
niemieckimi. Po zakończeniu drugiej wojny światowej, drastycznie
zmalała liczba akit; wśród ocalałych wyodrębniły się trzy niezależne
typy: 1) akity matagi, 2) walczące akity, 3) akity-owczarki. Sprawiło
to, iż sytuacja rasy stała się niezwykle skomplikowana. 
Po wojnie, podczas procesu przywracania czystości rasy, krótkotrwałą
popularność zdobył wykazujący cechy mastiffa i owczarka
niemieckiego pies z linii Dewa – Kongo-go.
Jednakże, rozsądni miłośnicy rasy nie uznali tego typu psa za
odpowiadający wymogom japońskiej rasy; poczynili więc próby
wyeliminowania wpływu wcześniej użytych do hodowli ras, poprzez
krzyżowanie ocalałych psów z akitami matagi, w celu przywrócenia
pierwotnej czystości rasy. Uzyskali w ten sposób stabilny, czysty typ
dużej rasy psa, w obecnie znanym kształcie.Nazwa rasy pochodzi od prefektury Akita w północnej części Japonii. Akita to rasa myśliwskich szpiców japońskich, przeznaczona pierwotnie do walk psów i do polowania na grubą zwierzynę – dzika, jelenia i czarnego niedźwiedzia oraz do ciągnięcia ciężkich ładunków. Przodkowie tej rasy przybyli do Japonii z pierwszą falą imigrantów zwanych Ainu oraz z kolejnymi osadnikami – poczynając od około 15 000 lat p.n.e. po 300 lat p.n.e. Były to m.in. zwierzęta w typie psa torfowego pochodzącego z kontynentu, a rozpowszechnionego w neolicie. Za bezpośredniego praprzodka japońskich szpiców uznaje się nieistniejącego dzisiaj nippona inu, który był znacznie mniejszy w porównaniu do współczesnego akita inu
Akity istniały na Wyspach Japońskich 5000 lat temu i towarzyszyły samurajom. Zajmują stałe miejsce w japońskiej mitologii. W japońskiej literaturze akita jest rasą starą i rodzimą, z posiadaniem której wiązały się określone wierzenia. Psy te cieszyły się wielkim poważaniem i stanowiły dużą wartość[potrzebny przypis].
Następne stulecia, obfitujące w wojny, a później i II wojna światowa drastycznie przetrzebiły pogłowie tej rasy. Dopiero powstanie silnego ruchu na rzecz zachowania kulturowej tradycji Japonii przyniosło renesans rasy. Japońskie Ministerstwo Wychowania w 1931 r. uznało rasę akita inu za dziedzictwo kulturowe i przyznało dotacje rządowe dla hodowli tych psów.
Japoński wzorzec rasy pochodzi z 1938 roku. Postanowiono, by w hodowli unikać psów szczególnie masywnych, których wygląd sugerował domieszkę krwi molosów, wprowadzoną na przełomie wieków dla uzyskania psów najlepiej nadających się do walk


WRAŻENIE OGÓLNE: Duży, mocny, harmonijny pies o dużej
masie; silnie zaznaczone drugorzędowe cechy płciowe, z
zachowaniem wielkiej szlachetności i dostojeństwa; mocna budowa.
ISTOTNE PROPORCJE: Stosunek wysokości w kłębie do długości
tułowia (od najbardziej wysuniętego do przodu punktu łopatki do
szczytu zadu) wynosi 10:11, przy czym tułów jest nieco dłuższy u
suk, niż u psów.
USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT : [Temperament] Spokojny,
wierny, posłuszny i pojętny.
GŁOWA :
OKOLICA MÓZGOCZASZKI :

Czaszka: Wielkości proporcjonalnej do tułowia. Czoło szerokie, z
wyraźną bruzdą. Brak zmarszczek.
Stop: Zaznaczony.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Duży i czarny. Nieznaczny i rozproszony brak pigmentu
dopuszczalny wyłącznie u białych psów, ale zawsze preferowany
czarny [pigment].
Kufa: Umiarkowanie długa i mocna, z szeroką nasadą, zwężająca się,
lecz nie spiczasta. Grzbiet nosa prosty.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie: Zęby mocne; zgryz nożycowy.
Wargi: Napięte. 

Policzki: Umiarkowanie rozwinięte.
Oczy: Stosunkowo małe, niemal trójkątnego kształtu ze względu na
uniesiony zewnętrzny kącik oka; umiarkowanie szeroko rozstawione;
ciemnobrązowe – im ciemniejsze, tym lepsze.
Uszy: Stosunkowo małe, grube, trójkątne, nieco zaokrąglone na
końcach, umiarkowanie szeroko rozstawione, stojące i nieco
pochylone do przodu.
SZYJA: Gruba i umięśniona, bez łałoku, harmonizująca z głową.
TUŁÓW:
Grzbiet: Prosty i mocny.
Lędźwie: Szerokie i umięśnione.
Klatka piersiowa: Głęboka; przedpiersie dobrze rozwinięte; żebra
umiarkowanie wysklepione.
Brzuch: Dobrze podciągnięty.
OGON: Wysoko osadzony, gruby, noszony mocno zwinięty nad
grzbietem; gdy ogon jest opuszczony jego koniec sięga niemal stawu
skokowego.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE
:
Łopatki: Umiarkowanie ukośne i rozwinięte.
Łokcie: Przylegające.
Przedramiona: Proste, o mocnym kośćcu.
KOŃCZYNY TYLNE: Dobrze rozwinięte, mocne, umiarkowanie
kątowane.
ŁAPY: Grube, okrągłe, wysklepione i zwarte.
CHÓD/RUCH : Sprężysty i energiczny chód.
SZATA: 

WŁOS: Włos okrywowy szorstki i prosty; podszycie miękkie i gęste;
kłąb i zad okryte nieco dłuższym włosem; włos na ogonie nieco
dłuższy, niż na reszcie ciała.
MAŚĆ: Rudo płowa, sezamowa (rudo płowe włosy z czarnymi
koniuszkami), pręgowana i biała. Wszystkie wspomniane wyżej
kolory, z wyjątkiem białego, muszą mieć „urajiro”.
(Urajiro = biaława szata po bokach kufy, na policzkach, spodzie
żuchwy, szyi, klatce piersiowej, tułowiu i ogonie oraz wewnętrznej
stronie kończyn).
WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: Psy: 67 cm,
 Suki: 61 cm.
Tolerancja 3 cm powyżej i poniżej.
WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy
uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem
ich stopnia i zasięgu.
• Sucze psy / samcze suki.
• Przodozgryz lub tyłozgryz.
• Brakujące zęby.
• Niebieski język lub język w czarne plamy.
• Tęczówka jasnego koloru.
• Krótki ogon.
• Bojaźliwość.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Nie stojące uszy.
• Zwisający ogon.
• Długi włosy (kosmaty).
• Czarna maska.
• Znaczenia na białym tle.
Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości,
powinien zostać zdyskwalifikowany

Losowe ogłoszenia rasy Akita dodane w naszym serwisie: