Zaloguj się Zarejestruj się

Wzorce ras one

Bloodhound

Psy gończe i rasy pokrewne

Wszystko o rasie: Bloodhound

Kraj pochodzenia: Belgia
Rozmiar: Duże psy
Rasa psów wg FCI: Psy gończe i rasy pokrewne

BLOODHOUND
(Chien de Saint Hubert)
Pochodzenie: Belgia (Ardeny).

Użytkowość: Duży pies gończy, służbowy pies tropiący i pies towarzyszący.
Był i nadal jeszcze jest psem myśliwskim, który ze względu
na doskonały węch jest przede wszystkim tropowcem, równie
często używanym do odnajdowania tropu rannej zwierzyny,
w konkursach na sfarbowanym tropie, jak i do poszukiwania zaginionych
osób podczas operacji policyjnych. Dzięki swej funkcjonalnej
budowie pies Świętego Huberta odznacza się dużą wytrzymałością,
a także wyjątkowym węchem. Bez żadnego problemu
trzyma się tropu na długim dystansie i w nierównym terenie.
Klasyfikacja FCI: grupa 6 Psy gończe, posokowce i rasy pokrewne.
sekcja 1.1. Duże psy gończe.
Podlega próbom pracy.
KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
Duży pies gończy, par excellence tropowiec o bardzo dawnym pochodzeniu.
Od wieków znany i ceniony jest jego wyjątkowy węch i wybitne
uzdolnienia łowieckie. Hodowany był w Ardenach przez mnichów
z opactwa Świętego Huberta. Pochodzi od psów gończych maści czarnej
i czarnej podpalanej w VII wieku używanych przez mnicha Huberta,
który później został biskupem, a kanonizowany został patronem myśliwych.
Te duże psy gończe rozpowszechniły się w Ardenach, bowiem
w rozległych lasach tego regionu dużo było zwierzyny grubej. Psy Świę-
tego Huberta cenione były za wytrwałość i siłę, zwłaszcza w polowaniu
na dzika. Pierwsze psy Św. Huberta były czarne, później także czarne
podpalane. W XI wieku Wilhelm Zdobywca sprowadził te psy do Anglii.
W tym czasie zostały także sprowadzone psy tego samego typu, ale o cał-
kowicie białym umaszczeniu, nazywane „talbot”. Dały one początek hodowli.
Osobniki pochodzące z hodowli Świętego Huberta nazwano „bloodhound”
(pies rasowy). Nazwa pochodzi od „blooded hound” oznaczającego
psa czystej krwi, a więc czystej rasy. Następnie rasa rozwinęła się
w Stanach Zjednoczonych. Tu, zwłaszcza w południowej części kraju
psy te używane były do poszukiwania zbiegłych niewolników.
2
WRAŻENIE OGÓLNE:
Masywny, duży pies gończy i tropowiec, najpotężniejszy ze wszystkich
psów gończych. Harmonijne zbudowany, o mocnym kośćcu, dobrej muskulaturze
i dużej masie, ale nie sprawia wrażenia ciężkiego. Sylwetka
o wydłużonych proporcjach, można ją wpisać w prostokąt. Sprawia wra-
żenie okazałego i szlachetnego, o dostojnej postawie. Głowa i szyja przyciągają
uwagę obfitą, miękką skórą, zwisającą w wyraźnych fałdach. Jego
chód także robi wrażenie: jest raczej powolny, nieco kołyszący, ale
sprężysty, elastyczny i swobodny. Żadna cecha nie może być przesadnie
wyrażona, by nie naruszała ogólnej harmonii, sprawiała wrażenie grubo-
ści, czy szkodziła zdrowiu lub samopoczuciu psa. Jako możliwe cechy
przesadne można wymienić: zbyt głęboko osadzone lub zbyt małe oczy;
obwisłe powieki; zbyt obfitą i zbyt luźną skórę ze zbyt licznymi i zbyt
głębokimi fałdami; zbyt duże podgardle; zbyt wąska głowa. Psy zbyt du-
że, o zbyt ciężkim lub zbyt masywnym tułowiu także nie są pożądane,
ponieważ wpływa to na ich walory użytkowe.
WAŻNE PROPORCJE:
- długość tułowia do wysokości w kłębie 10 : 9
- głębokość klatki piersiowej do wysokości w kłębie 1 : 2
- długość głowy do długości tułowia 3 : 7
- długość kufy do długości głowy 1 : 2
ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Łagodny, spolegliwy i przyjazny w stosunku do ludzi, wyjątkowo przywiązany
do właściciela. Tolerancyjny wobec innych psów z tej samej
psiarni i innych zwierząt domowych. Zachowuje się raczej z rezerwą
i jest uparty. Równie wrażliwy na pochwały, jak i nagany. Nigdy nie jest
agresywny. Ma bardzo niski i donośny głos, ale nie jest szczekliwy.
GŁOWA:
Duża, majestatyczna i bardzo szlachetna, stanowi najbardziej charakterystyczną
cechę rasy. Jest głęboka, ale wąska w stosunku do długości, zaś
długa w stosunku do długości tułowia. Struktura kostna jest dobrze widoczna.
Z boków dość płaska; z profilu kwadratowa. Grzbiet nosa jest
wyraźnie równoległy do górnej linii czaszki. Skóra obfita i cienka, na
czole i policzkach tworzy głębokie zmarszczki i fałdy, opadające, kiedy
pies trzyma głowę nisko. Ich przedłużenie stanowią fałdy podgardla,
które jest silnie rozwinięte. U suk skóra jest mniej obfita.
Mózgoczaszka:
Czaszka głęboka, długa, raczej wąska, powierzchnie boczne spłaszczone.
Łuki brwiowe mało wydatne, chociaż mogą się takie wydawać. 
3
Guz potyliczny bardzo silnie rozwinięty i wydatny.
Stop słabo zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Nos: czarny lub brązowy, u psów czarnych podpalanych zawsze czarny.
Szeroki, dobrze rozwinięty, nozdrza rozwarte.
Kufa: równie długa ja mózgoczaszka; głęboka; szeroka w pobliżu nozdrzy;
jednakowej szerokości na całej długości. Grzbiet nosa prosty
lub lekki garbonos.
Wargi: bardzo długie i miękkie. Wargi górne zwisają nad wargami dolnymi
i z przodu tworzą kąt prosty z grzbietem nosa, co nadaje kufie
kwadratowy profil. Ku tyłowi, w stronę spojenia warg, stają się
mięsistymi faflami (mniej wyraźnymi u suk), które niepostrzeżenie
zlewają się z obfitym podgardlem. Brzegi warg górnych sięgają
około 5 cm poniżej żuchwy. Brzegi warg są dobrze pigmentowane,
czarne lub brązowe, zależnie od koloru nosa.
Szczęki/uzębienie: uzębienie kompletne; prawidłowy zgryz nożycowy;
zęby mocne i białe, regularnie rozmieszczone w szczękach, dobrze
rozwinięte. Dopuszczalny jest zgryz cęgowy.
Policzki: szczupłe, raczej wklęsłe, zwłaszcza pod oczami.
Oczy: koloru ciemnobrązowego lub orzechowego, o jaśniejszym odcieniu
(bursztynowe) u psów nie mających czarnego siodła lub czapraka.
Średniej wielkości, owalne, nie łzawiące, nie wyłupiaste,
ani zbyt głęboko osadzone w oczodołach; tęczówka jest w pełni
widoczna. Powieki bez nieregularności w konturach, normalnie
przylegające do gałki ocznej. Dopuszczalne są powieki dolne nieco
obwisłe tak, że widoczna jest niewielka część spojówki. W żadnym
przypadku rzęsy nie mogą dotykać do oczu. Wyraz oczu jest
łagodny i godny, spojrzenie nieco melancholijne.
Uszy: miękkie i wąskie, porośnięte krótkim, miękkim i aksamitnym
w dotyku włosem. Małżowiny uszne bardzo długie, wyciągnięte
nad kufą sięgają co najmniej poza wierzchołek nosa; osadzone
bardzo nisko, na wysokości oczu lub nawet niżej, na bokach głowy,
wiszące we wdzięcznych fałdach, skręcone do wewnątrz i do
tyłu (w korkociąg).
SZYJA:
Długa na tyle, aby pies mógł podążać śladem z nosem przy ziemi. Silnie
umięśniona. Skóra na szyi jest luźna, bardzo silnie rozwinięta, tworzy
podwójne podgardle (mniej wyraźne u suk).
4
TUŁÓW:
Linie górna i dolna są prawie równoległe.
Kłąb: lekko zaznaczony.
Grzbiet: prosty, szeroki, długi i mocny.
Lędźwie: szerokie, mocne, krótkie, nieznacznie wysklepione.
Zad: dobrze umięśniony, prawie poziomy, nigdy nie spadzisty, szeroki
i dość długi.
Klatka piersiowa: owalna, szeroka i głęboka. Klatka piersiowa jest odpowiednio
długa; przedpiersie wyraźne, staw barkowy wydatny. Żebra
dobrze wysklepione, ani płaskie, ani beczkowate.
Linia dolna i brzuch: linia dolna prawie pozioma; spodnia część klatki
piersiowej nisko; boki pełne, szerokie i głębokie; brzuch zaledwie
nieznacznie uniesiony.
OGON:
Długi, mocny, gruby, wysoko osadzony na przedłużeniu linii grzbietu,
stopniowo zwęża się ku końcowi. Noszony szablasto wygięty, w akcji
ogon wdzięcznie wygięty powyżej linii grzbietu, ale nigdy nie zakręcony
lub noszony na bok. Spodnia strona ogona ozdobiona sztywniejszym
włosem, długości około 5 cm, który ku końcowi staje się stopniowo krótszy.
KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: dobrze umięśnione, silne, proste i idealnie równoległe.

Łopatka: długa, dobrze kątowana i bardzo dobrze umięśniona, ale nie
ciężka.
Ramię: długie, ukośne, tworzące głęboki kąt z łopatką.
Łokieć: dobrze przylegający do klatki piersiowej, nie odstający, ani zbyt
mocno przylegający.
Przedramię: proste, kościec mocny i okrągły (w przekroju).
Nadgarstek: zwarty.
Śródręcze: mocne, widziane z przodu proste, z profilu lekko pochylone
ku przodowi.
Łapa przednia: zwarta, bardzo mocna, nie zwrócona ani do środka, ani
na zewnątrz; palce dobrze wysklepione, zwarte (łapa kocia); opuszki
grube i mocne; pazury krótkie i silne.
Kończyny tylne:
Mocne, silnie umięśnione, harmonizujące z kończynami przednimi. Widziane
z tyłu idealnie równoległe, ani zbieżne, ani rozbieżne.
Uda: długie, mocno umięśnione.
5
Kolano: dobrze kątowane, nie jest zwrócone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.

Podudzie: wystarczająco długie i silnie umięśnione.
Staw skokowy: mocny, osadzony nisko nad ziemią, dobrze kątowany.
Śródstopie: mocne i krótkie.
Łapa tylna: jak łapa przednia.
RUCH:
Ocena chodów, bardzo charakterystycznych u psa Świętego Huberta jest
niezwykle istotna. Normalnym chodem jest kłus; ruch jest regularny,
krok równomierny, elastyczny i swobodny, bardziej przestrzenny niż
u jakiegokolwiek innego psa gończego, i - co bardzo charakterystyczne -
toczący się, ale pies nie buja się na boki. Kończyny tylne pozostają daleko
z tyłu, pies dysponuje więc dobrą siłą napędową. Amplituda ruchu
kończyn przednich i tylnych jest jednakowa, a linia grzbietu pozostaje
w poziomie. Kończyny poruszają się równolegle, przy większej szybko-
ści pies stawia łapy nieco zbieżnie. Ogon wysoko noszony, szablasto wygięty,
ale nie przesadnie. Pies Świętego Huberta powinien umieć długo
kłusować, nie okazując zmęczenia.
SKÓRA:
Miękka na całym tułowiu, luźna i elastyczna. Skóra na głowie jest cienka,
bardzo luźna i obfita, co jest cechą bardzo charakterystyczną. Na czole
i po bokach kufy tworzy zwisające fałdy, które są bardziej widoczne,
kiedy pies trzyma głowę nisko. Jednak silnie zaakcentowane zmarszczki
i fałdy na czole i łukach brwiowych nie mogą nigdy przeszkadzać w widzeniu.
Fałdy skóry na tułowiu, wynikające ze zbyt dużej jej ilości, nie
są pożądane.
SZATA:
Sierść: na tułowiu jest przylegająca, krótka, gęsta, dość twarda i odporna
na niepogodę. Na głowie i uszach bardzo krótka i miękka w dotyku.
Spodnia część ogona ozdobiona jest włosem nieco dłuższym
i sztywniejszym.
Umaszczenie: wyróżnia się trzy maści: dwubarwną - czarną podpalaną
(black and tan) i wątrobianą podpalaną (liver and tan) oraz jednobarwną
- czerwoną (red). U psów czarnych podpalanych czarna
część jest różnej wielkości, tworząc czaprak lub siodło. U psów
czaprakowych kolor czarny jest dominujący, podpalanie (kolor
płowy) występuje tylko na kufie, policzkach, nad oczami, na
przedpiersiu, na kończynach i w okolicy odbytu. U psów z czarnym
siodłem kolor płowy zajmuje większą powierzchnię, czarny
6
ograniczony jest mniej więcej do części grzbietowej. Podobne roz-
łożenie stref barwnych występuje w umaszczeniu dwukolorowym
wątrobianym podpalanym. Kolory nie są zawsze wyraźnie okre-
ślone, ani wyraźne odgraniczone. W partiach ciemniejszych moż-
liwe jest pojawienie się jaśniejszych włosów lub nawet koloru
borsuczego. Taka mieszanka włosów różnego koloru jest dopuszczalna.
U psów jednolicie czerwonych kolor czerwony może
wahać się od jasnoczerwonego do ciemnoczerwonego. Niepożądany
jest „wypłowiały” kolor podpalania u psów dwukolorowych
lub „sprana” czerwień u jednobarwnych. Niewielka ilość bieli na
przedpiersiu, palcach i końcówce ogona jest dopuszczalna, ale nie
jest pożądana.
WYMIARY:
Wysokość w kłębie: - idealna wysokość dla psów 68 cm,
- idealna wysokość dla suk 62 cm.
Tolerancja: +/- 4 cm.
Waga: - psy około 46 - 54 kg,
- suki około 40 - 48 kg.
Wzrost i masa ciała powinny ze sobą harmonizować.
WADY:
Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane
jako wady i oceniane w zależności od stopnia ich nasilenia.
Wygląd ogólny: ociężały; zbyt mała masa; lekki kościec; wysokonożność
lub krótkonożność; budowa bardziej kwadratowa niż prostokątna;
brak szlachetności.
Głowa: czaszka szeroka i pojemna lub przesadnie wąska; czoło spadziste;
skóra na czole zbyt opadająca do przodu; guz potyliczny słabo
wyrażony; stop zbyt mocno wyrażony; grzbiet nosa wklęsły;
kufa krótka lub płytka; wargi górne zbyt mało obwisłe.
Wierzchołek nosa i wargi: braki w pigmentacji.
Uzębienie: braki zębowe.
Oczy: zbyt małe; zbyt głęboko osadzone w oczodołach; powieka dolna
zbyt obwisła; widoczna zbyt duża część spojówki.
Uszy: zbyt krótkie; zbyt grube; osadzone poniżej linii oczu; zbyt mocno
przylegające do głowy lub zbyt płaskie.
Szyja: krótka; wiotka, mało podgardla.
Tułów: krótki lub zbyt długi; klatka piersiowa płytka; z profilu mało wydatne
przedpiersie; żebra płaskie lub beczkowate; grzbiet słaby
lub wysklepiony; zad uniesiony do góry lub spadzisty; brzuch
zbyt podkasany.
7
Ogon: nisko osadzony; ogon wiewiórki, pierścieniowato zakręcony; pozrastany
lub załamany; haczykowato zagięty lub noszony na bok.
Kończyny: zbyt słabo lub zbyt silnie kątowane; ramię krótkie; z profilu
nieprawidłowa postawa (np.: śródręcze zbyt ukośne lub słabe
nadgarstki), patrząc z przodu (np.: postawa francuska lub szpotawa,
przedramiona krzywe, odstające łokcie, itp.) lub patrząc z ty-
łu (np. kończyny tylne beczkowate lub postawa krowia, itp); łapy
płaskie, zajęcze lub rozwarte.
Chody: brak swobody ruchów, chód spętany, krzyżowanie, ściganie; chody
skrócone, słaby wykrok; słaby napęd, źle przenoszony przez
grzbiet.
Umaszczenie: kolory jasne lub spłowiałe.
Charakter: pies niepewny lub nerwowy.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Charakter: osobniki agresywne lub lękliwe.
Wygląd ogólny: brak typowego wyglądu rasy.
Uzębienie: przodozgryz lub tyłozgryz, zgryz przemienny.
Nos i wargi: silnie odbarwione lub różowe, u psów czarnych podpalanych
koloru innego niż czarne, u psów bez siodła lub czapraka koloru
innego niż czarne lub brązowe.
Oczy: jasnożółte.
Umaszczenie: wszystkie maści, które nie odpowiadają opisowi: zbyt rozległe
białe znaczenia, jak biel zachodząca na nadgarstki lub stawy
skokowe, zbyt rozległe białe znaczenie na przedpiersiu, białe plamy
gdzie indziej niż na przedpiersiu, palcach i końcu ogona, jak
np. biała kufa, biała strzałka, itp.
Wzrost: poza marginesem tolerancji wyznaczonym przez wzorzec.
Każdy pies, wykazujący wyraźne deformacje budowy lub zaburzenia
charakteru, powinien być zdyskwalifikowany.

Losowe ogłoszenia rasy Bloodhound dodane w naszym serwisie: